Review paardencoaching

Deze week was het dan zo ver, ik had mijn paardencoachsessie. Ik had er al veel over gehoord, dus ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Voorafgaand aan de sessie heb ik het intakeformulier ingevuld, met als coachvraag dat ik graag zelfverzekerder zou willen zijn, assertiever, en hoe ik dat kan bereiken.

Tijdens de coachsessie gingen we met deze coachvraag aan de slag. De coach had een passende opdracht bedacht, namelijk het uitzetten van mijn eigen ruimte in de paardenbak. Daarna mocht ik het paard Uilkje halsteren en meenemen in mijn ruimte, Uilkje moest daar even blijven staan, waarna ik haar uit mijn ruimte diende te halen. Vervolgens mocht ze niet meer in mijn ruimte komen.

Ik creëerde mijn ruimte in de hoek van de bak, voor mij voelde dit veilig en overzichtelijk. Ik deed Uilkje het halster om en nam haar mee naar mijn ruimte. So far so good. Uilkje bleef rustig bij mij in de ruimte staan en toen ik haar uit mijn ruimte begeleidde, liep ze ook rustig met me mee. Maar, toen was het de bedoeling om Uilkje niet meer in mijn ruimte te laten komen. Ik had Uilkje net over de grens van mijn ruimte gezet. Ik bleef zelf ook vlakbij mijn grens staan. Uilkje liep naar de andere kant van de bak, mooi zou je zeggen, want dit was de opdracht. Toch stond ik te trillen op mijn benen. Wat gek dacht ik, bang voor paard ben ik namelijk helemaal niet. Op een gegeven moment kwam Uilkje weer mijn kant op. Ze stopte vlak voor mijn grens en Uilkje kwam steeds een pasje dichterbij. Ik corrigeerde haar en wees met mijn vinger naar haar been, ze zette haar been gelijk weer een stukje terug, dat ging goed zou je zeggen. Echter, Uilkje deed steeds een poging om dichter bij mij te komen. En ik moest steeds meer duwen om haar bij mijn grens weg te krijgen, en ik? Ik bleef ook binnen mijn eigen grens. Op een gegeven moment was dat niet meer genoeg en moest ik uit mijn grens stappen. Hoewel dit werkte, vond ik nog niet echt rust in mijn eigen cirkel. Tijd voor de reflectie.

De coach heeft mij, het paard en de omgeving geobserveerd. Ze had geen oordeel en stelde vragen. Vragen die mij aan het denken zetten, zoals wat betekent dit voor jou? Komt dit je bekend voor? Bijzonder dat je door zo’n opdracht kan zien hoe ik in het leven sta. Na het bespreken van de reflectie was het tijd om de opdracht opnieuw uit te voeren, dit deed ik met een heel ander gevoel.

Ik creëerde mijn ruimte middenin de bak, ín de ruimte en niet op de grens. Ik nam Uilkje nogmaals mee mijn ruimte in, liet haar even staan, en zette haar uit mijn ruimte. Duidelijk en consequent. Ik liep een stukje met Uilkje mee, liet haar los en ging in mijn ruimte staan. Uilkje deed weer een poging om naar me toe te komen, maar ik was duidelijk en corrigeerde haar direct. Hierna kwam Uilkje niet meer in mijn grens. Mijn doel was bereikt en dat voelde goed!

De coachsessie heeft mij meerdere inzichten gegeven en het effect is direct merkbaar. Het grappige is dat ik tijdens deze coaching veel overeenkomsten uit de managementdrive test zag. Zo kwam uit de management drive dat ik mij dienstbaar opstel naar mijn team, en dat bleek ook uit paardencoaching: Ulikje kwam namelijk steeds weer bij mij terug, mensen weten mij te vinden en ik help ze graag. Maar soms, soms zou het fijn zijn als mensen mij ook eens komen helpen en naar míj luisteren, zonder dat ik daar veel moeite voor hoef te doen. Een andere overeenkomst was het gevoel voor de ongeschreven regels, regels zijn voor mij belangrijk. Zo had ik er moeite mee om over mijn grens te gaan, dit kwam in beide sessies naar voren. Al met al voor mij een erg nuttige sessie, bedankt!

R.